Translate

czwartek, 19 lutego 2015

Adaś dziś cały czas oddychał samodzielnie. Zniknęła już nawet wczorajsza maseczka, a zamiast niej pojawiły się dyskretne wąsiki. Z tlenu zjeżdża w tempie ekspresowym - cały dzień trzymał się na 1-2 l. tlenu. 
Nowe zdjęcie płuc wykazało, że jedno płuco jest już ok, natomiast w drugim są nadal zmiany. Mniejsze niż były, więc jest poprawa, ale niewątpliwie zapalenie płuc to jeszcze nie jest zamknięty rozdział.
Adaśka bardzo męczy gęsta zalegająca wydzielina. Nasz maluszek jest tak wykończony, że zupełnie nie ma siły kaszleć, więc wydzielina zakleja go mocno, a każdy oddech bardzo męczy. Być może skończy się to ponowną intubacją, aby mógł odpocząć choć trochę. Na razie jednak oddycha sam, w ruch poszły wszystkie jego czarodziejskie sprzęciki, jak inhalator, kamizelka i koflator, oraz superumiejętności pielęgniarek wyposażonych w ssak - i walczymy.
Ale nadziei w nas coraz więcej. Można nawet rzec, że już całkiem dużo :)))

środa, 18 lutego 2015

Niespodzianka! Dziś wchodzę na oiom do Adasia - a tu respirator wyłączony, a nasz rozintubowany synek oddycha sam, tylko w maseczce! Przez cały dzień trzymał prawie 100 saturacji, a tlenu tylko 2,5 l. Jestem tak szczęśliwa, że nie mogę myśli zebrać. Dzielny chłopak!!!

wtorek, 17 lutego 2015

Dziś właściwie bez zmian, poza zmniejszeniem tlenu na respiratorze do 30%. Adasiek przytomny i pogodny.
Coraz gorzej za to znoszą to wszystko maluchy. Wieczorne wyciszanie ich i usypianie trwa już strasznie długo. Oboje budzą się w nocy z płaczem, Ala pyta kilka razy w ciągu nocy: "Mamusiu, jesteś?" i zobaczywszy mnie obok, tylko wtula się z ulgą, mówiąc: "Kofam cię, mamusiu". Nie bawią się już, że jadą do pracy, tylko do szpitala, do Adasia. Ukochane - i do niedawna absolutnie zakazane - gumy rozpuszczalne poniewierają się już po kątach, bo znudziły się, gdy nękani wyrzutami sumienia rodzice zaczęli wprost zasypywać nimi swe stęsknione pociechy. Na kuchennym oknie stoi elektroniczny termometr, który służy teraz za specjalną linię telefoniczną do Adasia. Kilka razy dziennie któreś z dzieci podbiega do niego, naciska guziczek, przykłada termometr do ucha i mówi: "Halo! Adamku, wracaj do nas!". Paweł zapytał mnie ostatnio: "Mamo, a kiedy Adaś był z nami?". 
Ech. Adaś potrzebuje nas tam, na Intensywnej Terapii, a dzieci w domu. Przy tym trzeba choć w części wrócić do pracy, bo za coś żyć trzeba. Nic to. Byle z Adasiem było dobrze, a ze wszystkim damy sobie radę.

poniedziałek, 16 lutego 2015

Dziś bez zmian. Respirator na trybie wspomaganym plus co jakiś czas spontaniczne oddechy, 40% tlenu. Saturacja bardzo ładna, właściwie przez cały dzień w okolicach stówki. Adaś był cały dzień przytomny i pogodny. Rurka nie przeszkadzała mu tak bardzo, jak wczoraj, nie płakał, nie denerwował się. Czytałam mu dziś ulubione bajki i głaskałam rudy łepek - i chyba był zadowolony, że przez tyle godzin miał mamę tylko dla siebie. 
Trochę się dziś podłamałam, że znów tylko respirator. Ale, jak powiedziała mi dziś wspaniała pani doktor z oiomu, miał już nie żyć, a żyje i walczy każdego dnia. Musimy być dobrej myśli.

niedziela, 15 lutego 2015

Dzisiaj Adaś przez dwie godziny był na własnym oddechu i tylko 30% tlenu. Potem jednak zmęczył się bardzo i trzeba było wrócić do trybu częściowo wspomaganego, a częściowo ze spontanicznymi oddechami i do 40% tlenu. Zatem całkiem spory sukcesik na koncie.
Adaś jest przytomny, bardzo przeszkadza mu rurka i mam wrażenie, że potrzebuje naszej obecności. Tak ciężko go zostawiać samego wieczorami. Ale w domu czeka jeszcze dwoje dzieci, które bardzo przeżywają tę sytuację i też bardzo nas potrzebują. Mimo najszczerszych chęci, nie umiem się roztroić. Tak bardzo bym chciała zabrać już Adaśka do domu. 

sobota, 14 lutego 2015

Adaś dziś był bardzo grzeczny. Dużo spał, trzymał ładną saturację, na respiratorze 40% tlenu. Podobno podczas porannej toalety z przyjemnością przyjmował wszelkie mizianie i smarowanie.
Dotarły do mnie słuchy, że jutro znów nastąpi kolejny krok w procesie rozstawania się z respiratorem. Mam nadzieję, że nasz dzielny chłopak da radę.

Zresztą, już raz poradził sobie z respiratorem - a miał zaledwie trzy dni, był po traumatycznych narodzinach w 34 tygodniu, dźwigał bagaż w postaci zatrzymania akcji serca, zamartwicy, tylko dwóch punktów Apgar i mizernej wagi 1430g (ta pieluszka po pachy to rozmiar zero)... To i teraz da radę. Jak nie jutro, to pojutrze. Ja tam w niego wierzę.


Maleńki Adaś

czwartek, 12 lutego 2015

Adasiek dziś zaszalał - zszedł na respiratorze na 40% tlenu i utrzymywał świetną saturację. Jest już w dużej mierze na oddechu wspomaganym (i od czasu do czasu trafi się jakiś oddech spontaniczny), nie tylko na kontrolowanym. Są już wyniki rtg płuc - jedno płuco znacznie się poprawiło, drugie na razie bez zmian. 

Wczoraj tak łobuzował bez sedacji, że aż musiał dostać bandażowy kołek do buzi, bo zagryzał rurkę i przywoływał alarmem spadku saturacji wszystkie ciocie z oiomu (tak, tak, pewnie o to właśnie mu chodziło! ;)). Kołkiem do buzi się nie przejął. Uznał go bowiem za smoczek, który miło pocmoktać od czasu do czasu.

Ciocia Ania już do mnie wydzwania, że kupuje balony na imprezę powitalną na powrót Adasia do domu. Oj, jeszcze dłuuuuga droga przed naszym smykiem, zanim takowa impreza dojdzie do skutku, ale tak po cichu, cichuteńku zaczynam wierzyć, że dojdzie.