Dzisiaj Adaś przez dwie godziny był na własnym oddechu i tylko 30% tlenu. Potem jednak zmęczył się bardzo i trzeba było wrócić do trybu częściowo wspomaganego, a częściowo ze spontanicznymi oddechami i do 40% tlenu. Zatem całkiem spory sukcesik na koncie.

Adaś jest przytomny, bardzo przeszkadza mu rurka i mam wrażenie, że potrzebuje naszej obecności. Tak ciężko go zostawiać samego wieczorami. Ale w domu czeka jeszcze dwoje dzieci, które bardzo przeżywają tę sytuację i też bardzo nas potrzebują. Mimo najszczerszych chęci, nie umiem się roztroić. Tak bardzo bym chciała zabrać już Adaśka do domu. 

Adaś dziś był bardzo grzeczny. Dużo spał, trzymał ładną saturację, na respiratorze 40% tlenu. Podobno podczas porannej toalety z przyjemnością przyjmował wszelkie mizianie i smarowanie.

Dotarły do mnie słuchy, że jutro znów nastąpi kolejny krok w procesie rozstawania się z respiratorem. Mam nadzieję, że nasz dzielny chłopak da radę.

Zresztą, już raz poradził sobie z respiratorem - a miał zaledwie trzy dni, był po traumatycznych narodzinach w 34 tygodniu, dźwigał bagaż w postaci zatrzymania akcji serca, zamartwicy, tylko dwóch punktów Apgar i mizernej wagi 1430g (ta pieluszka po pachy to rozmiar zero)... To i teraz da radę. Jak nie jutro, to pojutrze. Ja tam w niego wierzę.

Maleńki Adaś

Adasiek dziś zaszalał - zszedł na respiratorze na 40% tlenu i utrzymywał świetną saturację. Jest już w dużej mierze na oddechu wspomaganym (i od czasu do czasu trafi się jakiś oddech spontaniczny), nie tylko na kontrolowanym. Są już wyniki rtg płuc - jedno płuco znacznie się poprawiło, drugie na razie bez zmian. 

Wczoraj tak łobuzował bez sedacji, że aż musiał dostać bandażowy kołek do buzi, bo zagryzał rurkę i przywoływał alarmem spadku saturacji wszystkie ciocie z oiomu (tak, tak, pewnie o to właśnie mu chodziło! ;)). Kołkiem do buzi się nie przejął. Uznał go bowiem za smoczek, który miło pocmoktać od czasu do czasu.

Ciocia Ania już do mnie wydzwania, że kupuje balony na imprezę powitalną na powrót Adasia do domu. Oj, jeszcze dłuuuuga droga przed naszym smykiem, zanim takowa impreza dojdzie do skutku, ale tak po cichu, cichuteńku zaczynam wierzyć, że dojdzie.

Dziś Adaś dał radę zejść ze 100% tlenu na 60% i utrzymywał przy tym porządną saturację. Był dużo bardziej przytomny, ściskał rączką mój palec i kilka razy się uśmiechnął. Pani pielęgniarka, która się nim dziś zajmowała, powiedziała też, że baaardzo protestował, jak go rano kremowała i przekładała - a to już zupełnie "po adasiowemu" ;)

Co prawda, pani doktor wciąż uprzedza, że stan Adasia nadal jest ciężki i wciąż jeszcze może być różnie - ale i tak coraz częściej pozwalam sobie na nadzieję, że nasz dzielny chłopak da radę!

Dzisiaj Adaś był stabilny, trzymał ładną saturację i tętno. Miał zmniejszoną sedację, aby trochę ćwiczyć oddychanie i przez cały dzień dobrze sobie z tym radził. Teraz pod wieczór zaczął już się bardzo kłócić z rurką, przez co zaczęła spadać saturacja i trzeba było znów go trochę uspokoić.

Jest jednak bardzo słabiutki, jeszcze długa droga przed nim. 

Nie wiadomo jeszcze, jak z płucami. Pani doktor zdecydowała, żeby zdjęcie powtórzyć dopiero jutro lub pojutrze, aby nie napromieniowywać go zbyt często. 

No i był rozczulający "bonus dla mamusi" - troszkę wybudzony Adaś kilka razy lekko ścisnął mnie za rękę i ruszał sobie swoimi słodkimi paluszkami u stópek. 

Adaś dziś grzeczny - cały dzień utrzymuje saturację 100. Co prawda, na respiratorze ze 100% tlenu, ale dwa dni temu miał 77 przy 100% tlenu, więc lepiej. Bardzo się poprawiła akcja serca. Niestety, ma duże obrzęki, ale przy tak ogromnych dawkach sterydów to chyba nie do uniknięcia.
Nadzieja, która w nas rozkwitła, jest tak widoczna, że wciąż wszyscy nas uprzedzają, że jeszcze może być różnie. Ale niewątpliwie - nadzieja jest!

Bardzo Wam wszystkim dziękuję za modlitwy, ciepłe myśli, smsy i maile.

Jest iskierka nadziei. Dzisiejsze zdjęcie rtg płuc nadal jest tragiczne, ale mniej tragiczne niż poprzednie. Wyniki gazometrii odrobinkę lepsze. Crp spada. 

Oczywiście - jak uprzedzają nas lekarze - jeszcze wszystko może się zdarzyć. Przede wszystkim Adasiowi może zabraknąć sił do dalszej walki, serduszko może nie wytrzymać.

No i kolejny wielki znak zapytania - czy Adaś da sobie radę z powrotem na własny oddech po tych dniach na respiratorze... Ale to kwestia przyszłości. Na razie wciąż wszyscy skoncentrowani są na tym, żeby w ogóle przeżył.