Dziś Adaś dał radę zejść ze 100% tlenu na 60% i utrzymywał przy tym porządną saturację. Był dużo bardziej przytomny, ściskał rączką mój palec i kilka razy się uśmiechnął. Pani pielęgniarka, która się nim dziś zajmowała, powiedziała też, że baaardzo protestował, jak go rano kremowała i przekładała - a to już zupełnie "po adasiowemu" ;)
Co prawda, pani doktor wciąż uprzedza, że stan Adasia nadal jest ciężki i wciąż jeszcze może być różnie - ale i tak coraz częściej pozwalam sobie na nadzieję, że nasz dzielny chłopak da radę!