Translate

niedziela, 22 września 2013

Pomóż, mamo!



- Mamo, zapnij mi guziki!
- Mamo, wciągnij mi buciki!
- Mamo, zawiąż sznurowadło!
- Mamo, podnieś, bo coś spadło!
- Mamo, przynieś mi łyżeczkę!
- Mamo, popraw poduszeczkę.
We dnie, w nocy, wieczór, rano
Ciągle tylko: - Pomóż, mamo!
Za to beczeć umie sam…
- Znasz takiego?
Bo ja znam.
                                    [I.Suchorzewska
]


Natrafiłam na ten wierszyk w jednej z dziecięcych książeczek, które maniacko czytamy Pawełkowi. Nie spodobał mi się ze względu na swoją wykpiwającą puentę, ale zapadł w pamięć. A w czwartek  wydobył się z tejże pamięci wraz z refleksją.

Ale od początku. Od kilku dni Adaś był bardzo niespokojny. Mało spał, często się budził,  bardzo się kręcił i popłakiwał. Najgorsze było jednak totalne szaleństwo padaczkowe. Pojawiły się jakieś zupełnie nowe napady, w zatrważającej wręcz ilości, nawet kilkunastu na godzinę. Napady te były bardzo krótkie, podczas nich Adaś otwierał szeroko oczy i zamierał w bezruchu lub wykonywał dziwne, nieskoordynowane ruchy. Kładliśmy to na karb odstawiania jednego z leków przeciwpadaczkowych i byliśmy zrozpaczeni tą reakcją.

Momentami wydawało nam się też, jakby go coś bolało. A że Adasia najczęściej boli brzuszek, poiliśmy go herbatkami z rumianku i koperku, rozgniataliśmy nospę, aby ją podać przez sondę, podawaliśmy paracetamol, całymi nocami masowaliśmy brzuszek i robiliśmy synkowi ciepłe, rozluźniające kąpiele. I nic. Niepokój, popłakiwanie, napady się utrzymywały, a my zupełnie nie wiedzieliśmy, jak mu pomóc. 

Bezradne patrzenie na cierpienie swojego dziecka to jedna z najgorszych rzeczy, jakie mogą spotkać rodzica. Nie wiedząc, jak mogę mu pomóc, tuliłam go tylko i płakałam razem z nim. Aż w czwartek w nocy przyjrzałam się dokładniej Adasiowi i zauważyłam pewną charakterystyczną cechę – popłakując, Adaś co chwilę otwierał buzię i przesuwał języczkiem po podniebieniu. Przyszło mi do głowy, że może bolą go ząbki. Od razu tego samego dnia odwiedziliśmy dentystę i jak się okazało, to była doskonała decyzja. Pani doktor obejrzała Adasiowe ząbki i stwierdziła, że w wyniku napadów starło się wypełnienie i miazga zębowa była odsłonięta. Ząbek miał więc prawo boleć, i to bardzo. Jak to ujęła: „My byśmy nie wytrzymali tego bólu, co dopiero taki maluszek”. Od zejścia z fotela dentystycznego zachowanie Adasia diametralnie się zmieniło. Niepokój, popłakiwanie i dziwne napady minęły, jak ręką odjął. Wykończony kilkudniowym bólem Adaś przespał spokojnie popołudnie i cały następny dzień.

A ja zostałam z kłębowiskiem różnych uczuć, wśród których wybijały się wyrzuty sumienia, że tak dużo czasu zajęło mi domyślenie się, co mu dolega, współczucie dla Adasia oraz ogromna wdzięczność za matczyną intuicję, dzięki której mogłam mu pomóc.

Została mi w głowie też kojarząca się z wierszykiem refleksja. Mając również zdrowe dzieci, wiem, jak denerwujące może być ciągłe „mamo, to”, „mamo, tamto”.  Ale to właśnie dzięki temu „mamowaniu” nasze dzieci mogą zakomunikować nam swoje potrzeby, a mu wówczas możemy je zaspokoić. Mogą powiedzieć, że coś je boli, smuci czy martwi. Mogą domagać się naszej obecności, przytulenia czy rozmowy. Komfort możliwości usłyszenia potrzeb dziecka możemy docenić wówczas, gdy stajemy w obliczu ciągłego zgadywania – czy nic go nie boli? Czy jest mu wygodnie? Czy chciałby zmienić pozycję? Czy nie jest głodny, spragniony? Czy chce być przytulony czy odłożony do łóżeczka?  Czy nie jest mu za zimno, za ciepło?

I chociaż rodzicielska intuicja często pomaga nam znaleźć odpowiedź na te pytania, to i tak jestem niewyobrażalnie wdzięczna za każde „mamo!”, choćby to usłyszane po raz setny w przeciągu kwadransa.


PS. A tak przy okazji, muszę się pochwalić - od kilku dni "mama" słyszę już z dwóch źródeł! :)

piątek, 13 września 2013

Przecież coś trzeba robić!



…powiedziała wczoraj pewna pani neurolog, osoba z wiedzą i sercem, a więc lekarz idealny. To jedne z najpiękniejszych słów, które usłyszałam od lekarza w odniesieniu do Adasia. Tak inne od słów wypowiadanych czasem przez lekarzy na temat naszego synka i jemu podobnych, ciężko chorych i nierokujących dzieci. „Uporczywa terapia”, „dla takich dzieci tylko hospicjum”, „zajmuje miejsce dzieciom, które mają szanse wyzdrowieć”, „beznadziejny przypadek”, „jemu to i tak nie pomoże”, „szkoda czasu i pieniędzy”  – takie komunikaty odbierają nie tylko nadzieję, bo tej już przecież i tak prawie nie ma, ale odbierają też siły, aby wstać i iść dalej – a iść przecież trzeba. Budują też poczucie ogromnego osamotnienia.

Dlatego tak bardzo jestem zawsze wdzięczna lekarzom i terapeutom, którzy nie bacząc na niekorzystne rokowania, robią wszystko, co w ich mocy, aby pomóc Adasiowi. Na szczęście, jak już wspominałam wielokrotnie, Adaś ma niezwykłą umiejętność przyciągania do siebie właśnie takich ludzi. Ludzi, którzy widzą w naszym synku człowieka. I którzy nie opuszczają broni w tej nierównej walce z tak potężnym przeciwnikiem, jakim jest Miller do spółki z Diekerem ;)

A wracając do meritum – po wizycie u pani neurolog odrobinka nadziei pojawiła się w moim sercu, bo jest przed nami jakaś droga postępowania w walce z naszą Maszkarą, panią P. Na początek będziemy stopniowo odstawiać jeden z leków, który prawdopodobnie obecnie bardziej Adasiowi szkodzi niż pomaga, a dalej będziemy myśleć. Najważniejsze, że jest jakieś dalej.

Pani Doktor – bardzo, bardzo dziękuję! 

poniedziałek, 2 września 2013

Siedem lat

Dokładnie siedem lat temu przysięgałam Ci, że Cię nie opuszczę aż do śmierci. Byliśmy wtedy beztroskimi dwudziestoparolatkami, mającymi jedynie psa i marzącymi o "żyli długo i szczęśliwie". Nasze wspólne życie nie było jednak beztroskie. Bardzo trudne przeżycia przeplatały się z radościami. Śmierć mojego Taty, ciężka choroba mojej Mamy, choroba i operacja Twoja, potem moja, duże tarapaty finansowe. Ale i wspaniałe, zostające w pamięci podróże, wymarzony dom. Kilkuletnie oczekiwanie na dziecko, potem ciąża z nieustanną huśtawką emocjonalną od nadziei do rozpaczy. Traumatyczne narodziny dziecka, bolesna diagnoza, trudne przystosowanie do nowej rzeczywistości, rezygnacja z dotychczasowych planów, budowanie życia na nowo. Ale i odkrywanie bezwarunkowej miłości wbrew wszystkiemu i poczucia pewności, że jesteśmy razem w cierpieniu. Trudne, ale i piękne doświadczenie adopcji, budowanie rodziny już we czworo. Poważne choroby bliskich, ciągły strach o Adasia i nigdy nie ustający ból w sercach. Pełne lęku rozważania o trzecim dziecku i brak odwagi do podjęcia decyzji. Wreszcie niespodziewane dwie kreski na teście, w pierwszym momencie strach, czy będzie zdrowe, ale potem błogi spokój intuicyjnej pewności, że wszystko jest dobrze. Wreszcie narodziny wymarzonej córeczki, patrzącej życiu w oczy z odwagą i z uśmiechem i zarażającej swoją radością nas wszystkich.

Wszystko to przeżyliśmy razem, krocząc ramię przy ramieniu wśród trudów i wspólnie ciesząc się chwilami szczęścia. Po siedmiu latach nadal śmiejemy się z tych samych rzeczy, rozumiemy się bez słów i potrafimy przegadać całe godziny (jeśli tylko mamy je do dyspozycji). A najważniejsze, że przez te wszystkie lata ani razu nie pomyślałam, że dokonałam złego wyboru, ani razu nie żałowałam przysięgi złożonej pewnego wrześniowego dnia. Przeciwnie, każdego ranka budząc się, dziękuję, że „Pan dał mi właśnie Ciebie, w radości i w potrzebie, na lepsze i na złe” . I mimo że dziś, zamiast romantycznej kolacji czy podróży na koniec świata, mamy w planach jedynie pizzę z dostawą do domu, wciśniętą gdzieś między uspaniem Pawełka a dokarmieniem Adasia, z Alusią na rękach – to życzę nam jeszcze wielu takich rocznic, jak ta.





poniedziałek, 26 sierpnia 2013

Al-ternatywna rzeczywistość, czyli życie według Alutka




Cześć, nazywam się Alicja i niedługo skończę 7 miesięcy. Mama ostatnio jest bardzo zajęta (mówi, że to ja zajmuję jej calutki czas, a przecież ja jestem taka grzeczna!), więc pozwoliła mi napisać jeden wpis.
Z pisaniem jednak sobie kiepsko radzę (mimo że rodzice twierdzą, że jestem genialna), więc przerzucę się na pismo obrazkowe i w ten nieskomplikowany sposób opowiem Wam o sobie.

Mam dwóch braci - najstarszego Adasia (w ogóle to jego blog) i średniego Pawełka. Z Adasiem często walczymy o miejsce na rękach mamy. Hmm, właściwie nie ma chwili, żeby jedno z nas ich nie zajmowało. Mój najstarszy brat ma dwie fascynujące cechy. Pierwszą są jego piękne, grube, kręcone włosy – bardzo  mu ich zazdroszczę, bo u mnie pod tym względem jakoś łyso. Z tej zazdrości lubię go czasem za te loczki pociągnąć, aż się łapki same wyciągają! Drugą fascynującą rzeczą jest sonda wystająca mu z noska – w sam raz dla moich paluszków, aż się prosi, żeby ją wyciągnąć. Oj, nie raz i nie dwa dałam się skusić ;)

Bardzo lubię też mojego średniego brata. Często się do mnie przytula i całuje, i zawsze chętnie się ze mną bawi.




Mam też fajną mamę, z którą nie znoszę się rozstawać, i fajnego tatę, który jest we mnie bez pamięci zakochany (no dobrze, w swoim telefonie może nawet bardziej ;)).




Niedawno odkryłam coś fascynującego – potrafię się przemieszczać. Mama mówi, że raczkuję. A tata – że zasuwam jak Stig w Zondzie, cokolwiek to znaczy. Najfajniejsze w raczkowaniu jest to, że można dotrzeć do czegoś, czego można się przytrzymać i zrobić to, co ostatnio lubię najbardziej – wstać!!!

Przytrzymac się można czegokolwiek – np. stołu brata...




...a od biedy również taty:




Umiem nawet stać na jednej nodze!




Tylko czasem złapię za coś, co jest bardziej mobilne niż ja i trochę bratu zdemoluję jego bazę. Ups... No, każdemu może się zdarzyć!...




Ale najbardziej lubię robić to, co sprawia, że mama, jak bardzo by nie była zajęta, przybiega do mnie natychmiast, rzucając wszystko, co trzyma akurat w rękach, a więc:

wspinać się na schody (brat mi pokazał tę wspaniałą zabawę!)...



... i bujać się w wózku – mój nieoceniony brat zawsze pomoże mi nieźle rozbujać wózek. Silne wrażenia gwarantowane!




Mama, jak już do mnie dobiegnie, krzyczy, że nie można mnie spuścić z oka i że doprowadzam ją do stanu przedzawałowego. Ale fotkę to zawsze zdąży cyknąć w międzyczasie ;)

To by było na tyle.  Jak nauczę się czegoś nowego, to dam znać. A teraz idę spać, bo zęby mnie bolą – wyrzynają mi się naraz aż cztery. Mama twierdzi, że nie śpi przeze mnie – a co ja mam powiedzieć?!




sobota, 17 sierpnia 2013

Jak kawałki bursztynu

Każdy chyba ma takie skarby. W zakurzonych albumach, skrzyniach na strychu, folderach w komputerze, oprawione w ramki, powieszone na ścianach, postawione na szafkach… Fotografie – niby nic, niby tylko zadrukowany kawałek papieru, a ile w nim zamkniętych wspomnień, uśmiechów, uchwyconych chwil. Wydaje mi się to fascynujące – to, co miało stać się zapomnianą, zamierzchłą przeszłością, niemal magicznym sposobem zostaje wyrwane z niszczącego strumienia czasu i ocalone na zawsze. Trochę jak prehistoryczny listek zatopiony w kawałku bursztynu.

Lubię przeglądać stare fotografie – patrzyć na dziadka, którego nigdy nie poznałam; na uśmiechniętą dziewczynkę z kucykami, która wiele lat później została moją mamą; przypominać sobie z tęsknotą dobrą twarz mojego nieżyjącego już taty. Wracać do przeszłości – tej którą znałam i tej, która jest dla mnie tylko (a może aż) rodzinną historią.

Zdjęcia są dla mnie ważne. Dlatego odkąd dowiedziałam się o chorobie Adasia i o jego rokowaniach, miałam takie marzenie – aby zdążyć. Aby udało nam się przeżyć taki okres, w którym i my, i Adaś, i pozostała dwójka naszych dzieci (wtedy jeszcze będąca wyłącznie w sferze planów) – abyśmy my wszyscy byli razem. I żeby mieć prawdziwą rodzinną fotografię, która zawsze będzie wisieć na ścianie w salonie i przypominać nam, że wspólnie spędzony czas zdarzył się naprawdę, mimo że był tak bajkowy.

Udało nam się urzeczywistnić to marzenie – najpierw pojawił się Pawełek. Niewiele ponad rok później – Alicja. Nadszedł zatem czas na spełnienie następnego punktu na liście marzeń – rodzinnej sesji zdjęciowej.

Postanowiliśmy zrealizować ją przy okazji wielkiego święta – trzecich urodzin naszego Małego Księcia. Udało nam się zgromadzić w jednym miejscu i w jednym czasie dziadków „warszawskich” i babcię „słupską” oraz wszystkie dzieci. Jakiej ekwilibrystyki wymagało od nas opanowanie ogromnie ruchliwego dwulatka, równie ruchliwej, acz mniej mobilnej Alutki i wciąż podsypiającego Adaśka – słowa nie opiszą. Kto próbował chociaż raz ubrać troje malutkich dzieci naraz, zadbać o to, by wszystkie w jednym momencie były wyspane i najedzone i nie wybrudziły się choćby przez godzinę – ten wie, jak ekstremalnie trudne to wyzwanie. Sytuacji nie ułatwiał żar lejący się z nieba, a w ramach bonusu wystąpiła godzinna awantura o szelki, które nagle okazały się dla Pablisia bardzo traumatycznym elementem garderoby.

Ale przy ogromnym wparciu obu babć i dziadka – udało się! Sesja została zrealizowana, a my mamy kolejne spełnione marzenie :) A efekt? – zobaczcie sami. Zapraszamy do obejrzenia kilku zdjęć z naszego albumu.



Nasz Mały Książę



"Cóż im uczynić może kto, gdy zawsze razem są"



Wieczna radość, czyli nasz Alutek



Pablo próbuje swoich sił po drugiej stronie obiektywu



 "Siostra, spokojnie, jeszcze trochę wytrzymaj!"




Siostrzyczka i brat



 Rodzina w komplecie :)